از دفتر ششم مثنوی معنوی
رسیدن شاعر به حلب روز عاشورا و حال معلوم نمودن و نکته گفتن و بیان حال کردن
روز عاشورا همه اهل حلب باب انطاکیه اندر تا به شب
گرد آید مرد و زن جمعى عظیم ماتم آن خاندان دارد مقیم
ناله و نوحه کند اندر بکا شیعه عاشورا براى کربلا
بشمرند آن ظلمها و امتحان کز یزید و شمر دید آن خاندان
نعرههاشان مىرود در ویل و وشت پر همىگردد همه صحرا و دشت
یک غریبى شاعرى از ره رسید روز عاشورا و آن افغان شنید
شهر را بگذاشت و آن سو راى کرد قصد جستجوى آن هیهاى کرد
پرس پرسان مىشد اندر اِفتقاد چیست این غم بر که این ماتم فتاد
این رئیس زفت باشد که بمرد این چنین مجمع نباشد کار خرد
نام او و القاب او شرحم دهید که غریبم من شما اهل دهید
چیست نام و پیشه و اوصاف او تا بگویم مرثیه ز الطاف او
مرثیه سازم که مرد شاعرم تا از اینجا برگ و لالنگى برم
آن یکى گفتش که هى دیوانهاى تو نهاى شیعه، عدوى خانهاى
روز عاشورا نمىدانى که هست ماتم جانى که از قرنى به است
پیش مومن کى بود این غصه خوار قدر عشق گوش عشق گوشوار
پیش مومن ماتم آن پاک روح شهرهتر باشد ز صد طوفان نوح
نکته گفتن آن شاعر جهت طعن شیعهى حلب
گفت آرى لیک کو دور یزید کى بدهست این غم چه دیر اینجا رسید
چشم کوران آن خسارت را بدید گوش کران آن حکایت را شنید
خفته بودهستید تا اکنون شما که کنون جامه دریدیت از عزا
پس عزا بر خود کنید اى خفتگان زانکه بد مرگى است این خواب گران
روح سلطانى ز زندانى بجست جامه چه دْرانیم و چون خاییم دست
چون که ایشان خسرو دین بودهاند وقت شادى شد چو بشکستند بند
سوى شادُروان دولت تاختند کنده و زنجیر را انداختند
روز ملک است و گش و شاهنشهى گر تو یک ذره از ایشان آگهى
ور نهاى آگه برو بر خود گرى ز انکه در انکار نقل و محشرى
بر دل و دین خرابت نوحه کن که نمىبیند جز این خاک کهن
ور همىبیند چرا نبود دلیل پشت دار و جان سپار و چشم سیر
در رخت کو از مى دین فرخى گر بدیدى بحر کو کف سخى
آن که جو دید آب را نکند دریغ خاصه آن کاو دید آن دریا و میغ
نظرات ()
